Tegen de ochtend had ik
een akelige droom. Twee van mijn kleinkinderen waren bij mij en ik zou met hen
naar mijn moeder gaan. Ik reed en ik reed...... maar in de omgeving waar ik 45
jaar heb gewoond, was ik de weg kwijt. Opeens werd mij duidelijk hoe ik daar
moest komen en ik besloot de auto te keren op een inham, een soort grote oprit.
Daar aan de kant stond ook al een auto. Terwijl ik aan het keren ben komt er
een andere auto aan. Een moeder met een kindje op de arm stapt uit en uit de
andere auto komt een man. Zij werpt het kind in zijn richting en hij vangt het
op in zijn armen. Vervolgens trekt zij de achterportier van de man zijn auto
open en smijt een knuffel naar een klein meisje toe, wat daar in een
autostoeltje zat.
Ik was getuige van een overdracht van kinderen van moeder naar vader.
Ik moest zo verschrikkelijk huilen, mijn hele lichaam kromde zich en ik kon
niet stoppen met verscheurd te huilen.
Zo is de wereld
geworden. De band tussen man en vrouw, ouders en kinderen, grootouders en
(klein)kinderen. Iets wat een band voor eeuwig is, is kapot gemaakt.
Deze ervaring van pijn en verdriet, was voor mij een ieniminie ervaring van
het verdriet wat onze hemelse Vader hierover heeft. Het is zo tegengesteld aan
hoe Hij het heeft bedoeld!
Vanochtend open ik mijn
mail en zie dat er een nieuwsbrief is gekomen. Dit sluit aan op mijn droom en
gaat over de band tussen grootouders en kleinkinderen. Hoe mooi die band kan
zijn en hoe moeilijk het is om bij verlies mee om te gaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten