Het is dinsdagmiddag. Ik moet nog even een aantal boodschappen
doen en heb het druk. s Avonds word ik verwacht op de huiskring waar ik de
leiding van heb.
Er is momenteel bij de winkel waar ik doorgaans koop, geen
bloedwijn meer en ik haast mij naar een andere winkel of ik het daar wel kan
krijgen. Niet dat ik het veel drink, maar af en toe een heel klein glaasje.
Voor mijn gezondheid heb ik veel voor over.
Al zoekend sta ik bij de wijnen te kijken, er is een groot
aanbod, maar wat ik zoek lijkt er niet te zijn.
Achter mij is een tafel waar een man een beetje verdwaasd
een kopje koffie zit te drinken. Een ouder vrouw is zacht met hem in gesprek.
Ik kan het niet helpen dat ik hoor wat ze zegt. Ze heeft het over Jezus, de
relatie die ze met Hem heeft en bemoedigd de man met de woorden: "Jezus roept u". Met een schouderklopje verdwijnt ze ik en ik hoor mijzelf 'amen'
zeggen...... Meneer vraagt mij nu, of ik daar ook vrijmoedig over kan spreken.
Ik antwoord bevestigend en zeg hem dat ik ook wel even een kopje koffie met
hem wil drinken en dat hij me dan vragen daarover mag stellen. Opeens valt de tijdsdruk weg.
Terwijl wij koffie drinken, praten we over het onderwerp door, midden in de winkel aan de
koffietafel. Inmiddels is ook een andere man aangeschoven. Het
valt mij op dat hij net zo'n lege blik heeft als de man tegenover mij, die wel
met mij praat, maar mij daarbij niet aan kijkt. Meneer zegt dat hij in Antalya
is geweest en daar sprak iemand vrijmoedig over Jezus. Dat raakte hem. Nu deze
oude mevrouw en vervolgens ik ook nog.
Hij kan het maar moeilijk begrijpen dat ik hierover praat,
zonder dat ik dit soort dingen "moet" doen vanuit een religie, of
kerkgenootschap.
Hij vertrekt samen met de andere man, nog voordat ik mijn
koffie op heb. Voor mijn gevoel heb ik een bijzonder slecht gesprek gevoerd,
maar ik laat het maar los.
Misschien heb ik iets mogen zaaien, misschien is er iets
gezegd waar hij over na gaat denken, of wat hij op dat moment net nodig heeft
gehad.
Terwijl ik de laatste slok van mijn koffie neem, staat
ineens de oudere mevrouw naast mij. Ze zei 'ik was de winkel al uit, maar Jezus
zei me dat ik terug moest gaan, om u dit te geven' en ze drukte mij een
papiertje in de hand. Ik herkende het direct. Zo'n papiertje had onze gezamenlijke
gesprekspartner ook in handen.
Ik bedank haar en wens haar Gods zegen toe. Het briefje stop
ik onnadenkend ergens weg in mijn tas. Later zal ik het wel lezen.
We zijn ondertussen twee dagen verder en terwijl ik mijn tas pak en controleer of mijn portemonnee erin zit omdat ik die nodig heb voor de boodschappen die ik wil
gaan halen, zie ik het briefje wat deze mevrouw aan mij gaf.
Ik lees de woorden en herken het als een gebed, maar het is
zo anders dan wat ik ken.
De boodschappen laat ik even voor wat ze zijn en ik ga
achter de computer zitten en toets een deel in van wat er op het briefje staat. Er
komt een link tevoorschijn van een weblog van iemand anders en wat ik daar lees vind ik
verbijsterend. In het verhaal wat daar beschreven wordt, herken ik deze mevrouw en een diepe ontroering overvalt mij.
Dit is de link:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten